Ang Kinabuhi ni Lakandiwa

Nag Beatles mania kami ng ka roommmate ko. Pinanood namin ang Beatles Anthology the whole night. Walastik! Ang tindi pala talaga ng naging epekto ng Beatles sa mga kababaihan at (take note!) kalalakihan sa buong mundo. Hababng pinapanood ko ang The Beatles Anthology, kini-kilabutan ako. Magaling nga naman talaga sila. Pero kung tutuusin, ang mga lyrics ng kanta nila ay sadyang simple lamang. Mga kyut lang silang apat panoorin. Mga school boys ang dating at natural lang na maloka ang mga dalaga, ina, tita, at lola. At hindi lang ang female gender ang naloka sa kanila. Oww.. diva bongga!

Ang pinaka unang performance pala ng Beatles ay sa Hamburg, Germany, noong Agosto 18, 1960 sa Reeperbahn, Hamburg, Germnay. Doon unang nag perform ang grupong BEATLES. Sina John Lennon (rhythm/ vocals), Paul McCartney (rhythm/vocals), George Harrison (lead/ vocals), Stuart Sutcliffe (bass/vocals) and Pete Best (drums). Pinalitan ni Ringo Starr si Pete Best noong Agosto 16, 1962. Nagsimula na rin silang mag rekord ng kanta tulad ng mga “Love Me Do” at “P.S. I Love You”. Inilabas din ang “I Remember You” at “Please Please Me b/w Ask Me Why sa Amerika noong 25 February 1963. At makaraan ang isang taon, Pebrero 9, 1964, lumabas ang The Beatles sa The Ed Sullivan Show sa New York. Read more here.

Dumalaw din pala sila sa Pinas, pero hindi yata naging maganda ang pag punta nila doon sa ating Bayan. Nakakahiya naman talaga ang ginawa ng ilang taong nasa kapangyarihan noong panahon na iyon.

Basahin niyo dito ang naka lagay sa diyaryo nung mga panahon na iyon dito. Meron naman ding mga nakaalala sa pangyayari noong mga panahon na iyon. Hindi lang kuro-kuro kundi talagang nandun daw sila mismo sa concert. Pwede niyo pong basahin din dito .

Sa Anthology nila narinig ko ang mga kanta ng Beatles na hindi ko pa narinig noon. Grabe, ang dami pala. Nakaka hya mang aminin pero, totoo, iilan lang sa kanta ng Beatles ang alam ko. Yeterday, Yellow Submarine, Hey Jude, Here Comes The Sun, Here There and Everywhere, Something and Revolution to name some.

Ang mga kanta tulad ng Paper Back Writer at Oh! Darling . . . ngeee! never heard Pero gusto ko rin yung mga kanta.

Kung gusto niyo mapanood ang Anthology, pwede niyo panoorin sa You Tube o kaya dito, pero meron din yatang nabibiling VHS tape nito kasi yung inuwi ni roommate ay naka VHS na.

O, bakit naman daw nag post ako nito? Kasi, naisip ko lang, July 4, 1966 nangyari ang insidente. Pero hanggang ngayon, masakit pa ring pakinggan ang sinabi nila. Sa totoo lang, hindi po iyon gawa ng lahat ng Filipinos o nang buong Pilipinas. Gawa po iyon ng ilang tao na sa kasamaang palad ay namuno ng Bansa namin. Nakaka inis talaga!

Inaamin ko naman na medyo nadagdagan ang timbang ko mula nung dumating ako dito sa Alemanya. Anong magagawa ko, eh ang diet na kinasayan ko sa Pinas ay hindi yata pwede dito. Bakit kamo? Kasi sa Pinas, kahit ano pa ang kainin ko, madali itong ma burn dahil sa sobrang init ng weather doon. Plus, I was always on the move there. Hindi ako nakaka afford ma upo sa harap ng computer the whole days with lots of junk foods as my gasoline to continue working.

Sabi ng food nutritionist ko, dapat daw mag FOOD COMBINING DIET ako. Huh! Ano naman yun? Pinaliwanag niya sa akin at sa pagkaka intindi ko eh I should eat a balanced diet. Okay, parang maliit pa ako yan na ang tinuro sa akin ng mga magulang ko. Pati ng mga naging Guro ko noong nag aaral pa ako. So ginawa ko, hinanap ko sa internet kung an nga ba talaga ito.

Sabi dito:

“How Food Combining works

* You can eat what you want.
* You can eat how much you want.
* You can combine food but never protein and carbohydrate.

Please combine only the food of two neighboring groups:
Protein and Neutral, or Neutral and Carbohydrate.

Never combine food of the two distant groups:
Never eat Protein and Carbohydrate at the same time!

You can eat Protein and Carbohydrate one after the other, of course. But be sure that there are at least three hours between eating food with protein and eating food with carbohydrate – to give your body enough time first to digest one food sufficiently before the next food comes which requires another way of digestion.

Why Food Combining works

Food Combining is derived from the biochemistry of our body which has two different ways of pre-digestion:
for protein and, on the other hand, for carbohydrate:

Carbohydrate is predigested in our mouth with help of the alcalic saliva,

Protein is predigested in our stomach with help of the acid gastric fluid.”
Source: Food Combining

Sa isip ko, akala ko pwede namang gawin ito. Pero nung makita ko na ang listahan ng proteins, neutral at carbo products, nakita ko na hindi ka pwedeng kumain ng karne with rice at the same time. Bawal din ang Spaghetti with tomato sauce at lalong bawal ang egg with potatoes or rice. Ngeek!

Paano yun?

Para sa mga katulad ko na Kayumanggi ang kulay ng balat, kahit na ba, i sampal ko sa kanila ang aking pasaporte na nagsasabing Aleman ako, sa isip at tingin nila sa akin ay estranghero pa rin ako. May mga panahon na dead-ma ako sa mga di kaakit-akit na tingin ng mga tao, pero may mga oras o panahon naman din na nanggi-gigil ako sa mga pangungutya ng ilang ignoranteng maputlang baka na nakakasalubong ko.

Pero ang mas higit na kinaiinisan ko ay yung mga Pinoy na palibhasa ay nagpalit na ng hawak ng kulay ng passport, eh akala mo kung sino na kung mag salita.

Sabi ng isang Pinay: “Hmmhp!, inis talaga ako sa asal ng mga Pilipino. Maingay sila kahit nasa public na lugar, (i.e. restaurants or mall). Buti nalang German na ako!”

Hello!?! As if naman pagnakita ka ng mga totoong Aleman eh sasabihin nilang hindi ka Asian. Eh sa kulay palang ng balat mo at sa pagka pango ng ilong mo, obvious na ang totoong buto at balat mo! Para kang langaw na naka patong sa napaka bantot at pinapa ligran ng Bangaw na kalabaw Nyet ka!

Yipiiy! Hulyo na. Kahapon lang ay umabot na sa 31 degrees celcius ang temperatura. Pati singit at kili-kili ko pinag papawisan kahit naka upo lang ako sa harap ng pyuter ko… ngee!

Tag araw na ulit. Nitong mga huling lingo, nako, panay ang pag ulan. Okay lang naman. Kasi gusto ko rin naman ang ulan. Grasya yan, ika nga. Pero, kung araw-araw umuulan, medyo nakaka apekto na rin ito katagalan sa mga mood ng tao. Nalulungkot at nade-depress sila. Hindi katulad ng mga panahon na masayang-masayang sumisukat si sunny-side. Dito, makikita mo rin ang mga taong masaya at naglalabasan sa mga lungga nila. Ang daming happenings. May mga tournaments ng basketball, volleyball, tennis, badminton at kung anu-ano nalang. Maliliksi at aktibo ang mga tao. Masaya lahat. Walang depression bagama’t over friendly pa sila.

Hay, masaya sana ang mundo kung palaging friendly ang mga tao.

Nagkaroon ng Fiesta Filipina dito sa malapit sa amin noong Hunyo 11. Kasabay ito sa selebrasyon ng araw nga Kalayaan ng Pinas. Grabe, tambak ang tao. Kahit noong araw na yun ay umulan-uminit ang panahon, hindi pa rin ito nakapigil sa mga tao na umattend sa nasabing event. Maganda naman ang programa nila. May nagbigay ng speech galing sa Philippine Consulate. May mga nag sayaw at kumanta din. Napakasarap ng mga pagkain. Hindi na nga ako naka pasok sa loob ng Buergerhaus kasi nasabit na ako sa mga tindahan ng pagkain sa labas at harap mismo nung Buergerhaus. Ang daming fud. Fiesta talaga. At kahit mahal, tinangkilik ng mga tao ang pagkain. Pati mga Aleman hindi umangal sa mahal ng pagkain. At humanga talaga ako sa kanila. Ang mga putahe kasi tulad ng Caldereta, Pansit, Chopsuey kinakain pa nila yan. Marami niyan sa Chinese restaurants. Pero ang mga lutong Bopis at Dinuguan, madalas kinikilabutan sila jan. Pero nung araw na yun, doon ko nakita ang katapangan nila sa pagkain ng mga espesyal na putaheng Pinoy.

Saludo ako sa inyo, kaibigan!

Officially, pwede na akong bumoto dito sa Alemanya. O diba, dapat masaya ako? Kasi, kasabay nito, ay ang pribilihiyo na makarating sa iba’t-ibang bansa na hindi ko na kailangan mag apply ng pre-approved visa. Pero, parang napa ka babaw naman ng mga kasiyahan na ito.

Sa hirap nang pinag-daanan ko para makamit ito, parang hindi ako na kontento sa kapalit ng pagdurusa ko.

Mahigit isang taon din akong nag hintay. Pinag aralan ang batas, patakaran at nakaraan ng bansang ito. Araw araw kong binasa at pilit inintindi ang mahigit sa 300 na mga katanungan na posibleng lumabas sa pagsulit. Ang listahan ng mga dokumento na kinailangan kong ipasanib sa salitang Aleman ay napaka kapal na. Bukod sa mahirap ay magastos din ang proseso. Pero hindi na bale. Kasi, tagumapy na ako.

Pero, matamis nga ba ang TAGUMPAY na ito?

Hindi ko na ulit nakita ang mag asawa sa park kanina nung napa daan ako doon. Well, pagkatapos ba naman nung usapan namin nung isang araw, parang ayaw ko na rin yata munang makita ang lalaki na yun. Lalo lang kasi akong magkakasala, eh Holy week pa naman.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
At kanina, pagka galing ko sa trabaho, dumaan ako sa isang local shop dito sa tapat ng bahay namin. Nag sale kasi sila up to 80% off sa lahat ng prices nila kasi magsa sara na ang tindahan nila. Maraming mura, pero hindi ko masyadong nagustuhan. May bag sana akong natipuhan, kaso mahal para sa isang imitation na Italian design. Kung sa Pinas ko binili yun, mga 2 euros lang siguro yun, hahaha. Pinilit kong tawaran ang bag pero talagang ayaw niyang ibigay. Isosoli niya nalang daw sa firma kung saan niya nabili yun. Sabi ko sige, ibalik niya nalang lang. Sa Pinas ko nalang hahanapin ang bag na yun at doon ko bibilhin.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sa Linggo, niyaya ako ng mga kakilala ko sa isang Resto. Maganda daw doon at masarap daw doon kumain. Nako, para yatang wala akong ipam babayad sa lagangan na iyon. Kasi pag sinabi nilang maganda at masarap kumain doon, ibig sabihin, mamahalin ang kanin at ulam doon. Hay, kaya kinailangan ko mag over time para makasama sa kanila sa Lingo. Isang restaurant na kapangalan ng isang Bansa at isang Continent… hehehe. Malagim na ba ako? Marami pa akong pa ek-ek tungkol sa pangalan ng bar. Ayoko kasing mag bigay ng wrong or negative impression sa bar… well not until I have visited the place. Iba-blog ko naman ang experience eh, so to follow na lang yung name ng bar, okies?
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Umalis ang room mate ko. Hindi ko lang alam kung kelan ang balik niya. Punta daw siya sa magulang niya. Marami daw siyang kailangang asikasuhin at ayusin doon sa bahay ng magulang niya. Eh sa kadahilanang marami din naman akong naka pila na gawiang bahay at sa trabaho sa madami din akong titapos, hindi ko napa unlakan ang yaya niyang sumama ako sa kanya. Sa susunod nalang ulit.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tag-init na ngayon dito. Naaalala ko tuloy tuwing Holy week sa Pinas, sobrang init talaga. Nakaka miss ang halo-halo, ice candy at ice drop. Ang sarap, hayyy…kaya kanina, napapunta ako sa maliit na grocery sa two blocks away para lang bumili ng ice cream. Maraming ´choices. Fruit flavor, etc.. pero ang binili ko ay isang pint ng Hagendaas cookies and cream. Hmmmm. yummmmy!!! Favorite ko yun simula nung bata pa ako. Kaya hindi kataka-takang naubos ko siya in one sitting. Bukas, aawayin ko ang sarili ko pag nakit ako ang figures sa body scale ko

Kanina may nakausap akong isang Aleman doon sa park. May asawa siyang Pilipina at 2 taon na dito ang misis niya. Pangalawang asawa niya na ito na Pilipina. Yung una, nag divorce daw sila. Maayos naman daw ang pag hihiwalay nila. Napag usapan namin kung ano ang balak niyang gawin ngayon. Ayaw daw muna niyang magka anak. Gusto niya munang magsarili silang mag asawa. Hindi niya rin pinag ta trabaho ang misis niya. Ayaw niya daw na madumihan ang isip at pagkatao ng misis nyia sa “pamamaraang burukrasya ng Alemanya”. Kahit pa nga daw makaka tulong talaga sana kung kahit hanggang sa limang daang euro ay kikita ang misis niya. Di bale nalang daw. Mag titiis na lang sila. Basta daw para sa kanilang dalawa wala naman daw problema. Ahem!

Sus, sinong niloko niya?! Ayaw niya lang maging independent ang misis niya. Kasi pag nangyari yun, di niya na mako kontrol ang pag tulong ng misis niya sa pamilya nito na naiwan sa Pinas. Ganoon pala kasi ang nangyari doon sa una niyang napangasawa na Pinay. Noong una, hindi niya ito pi-nagta-trabaho. Pero, habang nagtagal, hindi niya na rin napigilan ang Pinay na mag trabaho. Kasi nga, may pamilyang humihingi sa kanya ng tulong na naiwan niya sa Pilipinas. Sa haba man ng diskusyon at pag tatalo nila, ay nagawa din ng Pilipina makag pag trabaho. Yung nga lang, nai sakripisyo nito ang pagsasama nilang mag asawa. Nag hiwalay sila at eto, kumuha nga ng bagong asawa ang Aleman.

Eto ngayon. Maisip-isip ko lang, hanggang kelan kaya matitiis ng Pinay na ito ang pamilya niya sa Pinas. Hindi siya nakapag papadala ng regular kasi wala naman siyang sariling kita. Eto namang asawa niya ay matigas na sinasabing sa kinikita niya ay kasya lang para sa kanilang dalawa. Ibig sabihin, wala siyang extra na maipapadala sa Pinas para sa pamilya ng babae.

Kasi, alam naman natin na natural na hihingi ang pamilya ng naiwan sa Pinas ng tulong sa kung sino man kamag-anak na nakaka pag abroad. Hindi ba’t madalas na dahilan, kaya nag aabroad ay dahil para kumita ng medyo malaki pang tulong sa pamilyang naiwan sa Pilipinas. Para maka pag bigay ng magandang buhay sa mga kapatid at magulang. Yan ang madalas na sagot ng mga kapwa OFW at migranteng manggagawa kapag tinanong mo sila kung ano ang dahilan at nilisan nila ang sariling bayan.

Kung totousin, mas masarap mamuhay sa sariling bayan. Yan ay kung may pinagkakakitaan ka. O kaya ay mayroong magandang position sa trabaho at sapat na kita. Gusto ko sanang tanungi n ang Pinay kanina kung ano naman ang nasa kalooban niya talaga tungkol sa situwasyon nilang mag asawa. Pero hindi ako nagka lakas loob na mag tanong, dahil ayaw ko naman na sabihan nilang nakikialam ako sa buahy nilang mag asawa. Kahit ba, sa totoo lang, gusto ko na sana mag komento dun sa Pinay. Kung hindi siya nanatiling tahimik at walang kibo, siguro pa magkaka lakas loob akong kausapin siya tungkol dito. Pero, wala siyang reaksiyon o tutol man lang sa mga sinabi ng mister niya. Hay, buhay nga naman ng Pinay dito sa Europa.

Wala!

Pastilan pagka paita ba, Bài. Pag abot nako sa opis, giingnan dayon ko nila nga manawag sila nako after 2 hours. Akong gihimo, nag laag sa ko. Wala ko miuli kay mabuang nako sa paghulat ug mo uli pa ako. Nag hulat ko, hangtud tulo ka oras pero wala sila manawag nako. Unsaon pa man, nag hinay-hinay nako ug pauli. Sa akong huna-huna, basin diay daghan lang silang gihimo sa opisina nila? BAsin pod diay ug nalangay sa pag kuha sa resulta. Pero naka lapas na ang upat ka oras, wa pa amn gihapon sila manawag. Akong gihimo, ako nalang ang nanawag nila.

Gi eksplika nako ug unsa akong tuyo, dayon ingon na pod sila manawag sila ug usob kay wala pa kuno nila ma print ang resulta gikan sa pyuter nila. Hayyy!!! Agi lagi kay buozan man kunohay ko, hulat na pod ko. Kaluoy sa uwak, nagpaabot ra intawon ko sa wala. Walang napod sila nanawag balik nako. Hangtod nga nahapunan na jud. Ako na ang nanawag nila usob. Pag human, ingon ra sila nako, wala. Dili ka mabdos! Huh??? Unsa man diay inyong gi check nako? Ingon sila di ba pregnancy test ka? Sus!!! maryosep, nag pa check ko og hepatitis og TB.

Ngekk!!!

Ganito kasi yun.

Sa work nako, giingnan ko sa akong amo nga ag sa March 10 adunay kami kliyente nga na diagnose with Tubercolosis. Kaming tanan nga naka istorya sa kliyente, kinahanglan mag pa check up dayon kuno. Ingon ko nila nga ang TB anyway, mahibaw-an ra after so many years kung inflicted ang isa ka tawo… not after two or three weeks.

Ingon gihapon ako boss nga kina-hanglan ko magpa-check up immediately. So hing adto dayon ko sa akong doktor. Ingon ko, pa check up ko for TB and Hepatitis na rin sana, since andun na rin naman ako sa klinik nila. Minsan kasi, napapansin ko na ninilaw ako…Kaya sabi ko, pa tingnan ko na rin.

Tapos, hintay na ako. Hanggang sa dumating na nga yung resulta… haaaayyy!!!

Di nga daw ako buntis!

Eh, hilaw, kabaw nga amaw!!!! Sabi ko na nga ba, dapat palitan ko na ang doktor ko eh…

Excited na ‘ko. Ugma na unta nako mahibaw-an ang result sa tests nako. Sumpay ba ani nga post. Pastilan kay mo trabaho man ko. Mao nga gi-irog namo sa Lunes ang akong appointment. Sus, karon pa lang daan, nag ekes na ako mga tudlo sa kamot… ingon man gud nila “keep your fingers crossed” kuno…ayayayyyyyy….